İLKER YILMAZ' S SPACES

****

"Kozanın içi karanlık, zaman zaman hiç çıkış yokmuş gibi görünebilir. Aslında tırtıl artık kelebek oluyor. Duraklama artık özgürlüğe dönüşüyor. Derin değişim böyle bir şeydir işte. Hayatını şimdiye kadar yönetmiş olan içsel hükümetin yerine yeni bir rejim gelmiş gibi hissediyorsun. Bir ihtilal başladı. Yeni inançlar biçimleniyor. Dünyanın işleyişine dair yeni anlayışlar oluşuyor. Korkular serbest bırakılıyor ve aşılıyor. Kişisel özgünlüğe daha büyük bir adanmışlık gerçekleşiyor. Hayatımızın geçiş dönemleri her zaman en zengin dönemlerdir. Işığa doğru ilerliyorsun. Karanlıklar geçecek. Kelebek geliyor. Tırtıl ebediyen o kozada kalamaz. Vakti geldiğinde kelebek çıkmak zorunda. Doğanın saati senin saatinle paralel değildir."

 

 

 

 

      

 

 

  

 

 

 

Bilmezdim Sevgininde Bir Rengi Olduğunu 

An olur, deli sevdamın suskunluğunu yüklenirim bir başıma. An olur, buluşur yüreklerimiz en masum sevda yollarında. Umut ki, bitivermiş daha yolun en başında... Ne yolumdasın ne yolsun sen bana... Bilmezdim ışıksız yollarda umuda kavuşmanın yorgunluğunu, Bilmezdim, umudun bir rengininde siyah olduğunu. Gece olur, en parlak yıldıza takılır dalar gözlerim... Gece olur, aniden kayar gider yokluğuna yıldızım. Gölgen ki, düşüvermiş kalbime.. Ne yakınsın ne uzaksın sen bana. Bilmezdim hayalinin aynalarda da konuştuğunu... Bilmezdim, gözlerinin gökyüzünde de durduğunu. Gün olur, buz dağından kopan bir buz parçası kadar soğuk, Gün olur, ısıtır evrenimi güneşimin içime çizdiği ufuk... Sevgin ki, yakıvermiş ateşiyle, Ne sıcaksın ne soğuksun sen bana.. Bilmezdim sevginin de ateşten bir gül olduğunu.. Bilmezdim, gökkuşağınında çiçek gibi solduğunu. Mevsim olur, damarlarımda dolaşan kan cehennem sıcağında kavrulur. Mevsim olur, yüreğimde kopan fırtınalar kızgın çöllere savrulur. Şefkatin ki, sarıvermiş ruhumu... Ne ellerindeyim ne ellerimdesin sen bana Bilmezdim yağmurun suyuda hasretiyle kuruttuğunu, Bilmezdim, çölde gezinen yaralı bir ceylanı yüreğinden vurduğunu... Neşe olur kahkahalarla ağladığıma güler geçerim... Neşe olur, mutluluğu martıların sesinden dinlerim. Gülümseyiş ki, dönüvermiş hıçkırığa içimde... Ne yalansın ne doğrusun sen bana... Bilmezdim bir gülümseyişin kadehlerde gözyaşı sunduğunu. Bilmezdim, dudaklar gülümserken yüreğe kan dolduğunu. Son olur, ayrılık heceleri bir bir kıyıya vurur... Son olur, sözler biter şiirler nağme nağme konuşur. Adın ki şiir oluvermiş dudaklarımda, Ne aşkımsın ne canımsın sen bana. Bilmezdim her aldığım nefeste ölümü soluduğumu, Bilmezdim, canımsın dediğim minik kuşumun kafesinden kanatsız uçtuğunu...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"...Bir kadını aglatırken çok dikkat edin, çünkü Tanrı gözyaşlarını sayar!

Kadın erkegin kaburgasından yaratıldı, ayaklarından yaratılmadı, öyle
olsaydı ezilirdi; üstün olmasın diye başından da yaratılmadı.

ama göğsünden yaratıldı, eşit olsun diye;...kolun biraz altından
korunsun diye....kalp hizasından SEViLSiN diye...

 

 

  

 

  

 

 

 

 Ne kadar değişmişsin ben görmeyeli,

Ellerin güzelliğini kaybetmiş nasırdan,
Hüzün rengi almış saçlarının her teli
Gözlerine gölgeler düşmüş kahırdan,
Gözlerin ki, gördüğüm gözlerin en güzeli
Ne kadar değişmişsin ben görmiyeli

Böyle mahsun kederli değildin eskiden
Fıkır fıkır gülerdi gözlerinin içi
Dudakların nemliydi sevgiden, arzudan
Yapraklarına çiğ düşmüş karanfiller gibi
Baygın kokusuna anılarla beraber giden
Böyle mahsun kederli değildin eskiden

Sevdiklerin vefasız mıydı bu kadar
Ağlamaktan mı karardı gözlerin
Bir zamanlar göz yaşını sevmezdin

şimdi neden yaşardı gözlerin
Hasta mısın, yorgun musun nen var
Sevdiklerin vefasız mıydı bu kadar

Arzular vardır bilirsin anlatılamaz
Eskisi gibi kalsaydın ne olurdu
Taptaze,kar gibi beyaz
Keder sana yakışmıyor gül biraz
Arzular vardır bilirsin anlatılamaz...

 

 

 

  

Eğer, hayatınızın herhangi bir an'ına gidip

orada sonsuza dek kalacaksınız deseler yalnızca iki şeyden birini seçmek isterdim.

Biri, o çocukluğun bahçesindeki ağacın dalına asılı salıncakta sallanırken...

Öteki, bütün hayatım boyunca en çok sevdiğim adamla öpüştüğüm ilk gün...

Herkes aşık olmanın ortak dilini bulup yazmaya çalışıyordu.

Ama aslında bu kadar basitti işte; Birini öptüğünde salıncakta sallanır gibi hissediyorsan aşıksın." 

                                                                                                                           

 

 

 

 

 

                                                                                

Sıkı Tut Yüreğini

Düşmek; bazen bir daha kalkamamaktır.

Bazende, daha iyi kalkmak toparlanmak, eskisinden daha diri olmamaktır ruh için.Elbet beden düşecek toprağa tıpkı bir yaprak gibi.

Bir kıvılcım gibi söner bedenler.Elbet bedenler toprak olur.
Ya düşen yürekse ve ruhumuzsa ne olur?

Yaşamın pırıltılarında esir ettiğimiz sımsıkı tutamadığımız yüreğim ne olur,ah yürekler ne olur?

Tutabilmek hayatı ve tutunabilmek biryerlere,birşeylerin ucunda olsa... Sımsıkı tut yüreğini ki tutundum diyebildiğin birşeyin olsun. Her insanın en çok aşina olduğu kadar bir o kadar uzak olduğu menzil değilmidir yüreğimiz ?

Ne kadar ara verirse versin insan. birşeye ara vermemeli yüreğine onu hep sıkıca tutmalı ve tutunacak bir yer bir liman aradığında içinde bulmalı onu,
coşturmalı değil mi çağlayanları?
Açtırmalı tüm lalelezarları yüreğinde.
Sıkı tut yüreğini hem de sımkısı kaçmasın .

Niye sıkılıyoruz ki ?
Neden hezeyanlar neden yüreğimizde med-cezirler ?
Galiba tutamıyoruz/tutunamıyoruz, hiç bitmiyor yürek fırtınasıda ondan.
Ne ümitler saklıyorum içimde ve de son nefese kadar saklayacağım ben.

Ümit o ki; hiçbir çile ve zorluk ruhu yıpratmasın, yolundan alıkoymasın.

Bedenimiz elbet eskir, pörsür. ya ümitlerimiz hayallerimiz ve tabi ki sıkı sıkı sardığımız, sarıldığımız yüreğimiz?

Sıkı tut yüreğini;
Çık onunla çimenler üzerine.
Katıl sende hayallerindeki mavi turlara
Savaş Don-Kişotlar gibi yeldeğirmenleriyle
Dal seyrine sevgilinin gözlerinde maviyle tüllenen enginlere...
Koş işte yüreğinle tut ellerinden, yürüt onu çocuklar gibi...
Seherlerle uyan, yalvar Allah``a en güzel esmalarla ve içten dualarla.
ilahi mesajlarla açılsın kalp barajların.
Potansiyele dönüşsün içindeki tutkuların, arzuların...
Dostlarla ol,dost ol herkese ve herşeye. Sevgiliyle ve en sevgiliyle muhabbetler et. Yüreğinin çare-i yeganesine hem dem ol.
Mideni düşündüğün kadar onu da düşün, besle büyüt en lahuti manalarla.

Yorgunluk ,dermansızlık belirir çok zaman.Düşünemez insan, farkedemez neyi kaybettiğini ve kaybederken neleri yitirdiğini...

Ruhu sıkı tutmalı ki, düşmesin!
Mühim olan o çünkü...
Ve bir papatyanın düşen yaprakları sana ;
düştüm,düşmedim der gibi :
Ben seni tutuyorum düşmeyesin diye, sönmez ümitler dolduruyorum içine…
Pörsümez sevinçler, dipdiri hayallerle...

Nede olsa benim yüreğimsin yine de söküp atamam seni!
Sıkıca tutarım düşürmem seni bir daha söz...
Biliyorsun ben sensiz asla yapamam.

Sımsıkı tut yüreğini ki; düŞmesin !

Ve sımsıkı sar ki onu; fazla üşümesin...

Turgay Şeren

http://www.hikayeler.net/yazarlar/turgay-seren/

Sana Yazıyorum

Seviyorum ben yazmayı. Takılıyorsun bir harfin, kelimenin, cümlenin peşine sokak sokak, kapı kapı dolaşıyorsun. Bazen dillere dolanıyorsun en güzel şarkılar gibi, bazen yüreklerde saklanıyorsun yitik sevdalar misali.

Uzaktan el sallıyorum yavan sevdaya yazdıkça. Ölümü görüyorum, sen oluyor, beni çağırıyor. Gittikçe büyüyor adımlarım ve ben koşar adım sana geliyorum.

Bazen, yüzünü göremediğim, sesini duyamadığım, elini tutamadığım, saçını öpüp okşayamadığım oluyorsun. Sevgi gibi, aşk gibi, özlem gibi…

Hadi, sen toprağa düşen çiğ damlası ol, ben çiğ damlasını bağrına basan toprak! Usul usul gir bedenime, dindir susuzluğumu. Kıt kanaat kandır beni sana!

Ahh, içtiğin her bardak suya karışan bir damla zehir olabilsem… Bulaşsam sana, kanına karışsam… Bedenindeki bütün hücrelere nüfuz etsem. Gözlerinde olsam, baktığın her yerde beni görsen, dilinde olsam, hep söylesen beni, nefes olsam içine çeksen beni. Parmağında mutluluk halkası olsam, baktıkça beni ansan, hep aklında olsam. Yüreğinde olsam. Hayatta kaldıkça seninle yaşasam.

Birbirini tamamlayan renklerden olsam, kırmızıyla karışıp turuncu olan sarı, maviyle karışıp yeşil olan sarı gibi. Bende seninle karışsam, hayatında bambaşka bir renk olsam?

Bazen de diyorum bir hediye kutusu olsam, kırmızı kurdeleyle sarılmış. Ama küçük bir kutu! Küçük ya, içine pek büyük bir şey sığmaz. Küçük ama şirin. Sana versem, hediye etsem yüreğimi?

Katık olsan yalnızlığıma
Işık olsan karanlığıma
Renk olsan hayatıma
Her günümde, her saatimde, her anımda
Bir parça sen olsan
Daha da çoğalsan
Artırabilsem seni, biriktirebilsem
Özlediğimde, istediğimde kullanabilsem
Ya da tüm benliğimi sarsan
Senin bir parçan olsam
Olmadı mı?
Peki;
Küçülüp ufalsam, erisem
Parça parça yok olsam, azalsam
Sol tarafımdan bir parça artsa
Sana kalsam?

Kapıyı çalsam diyorum bir gün. Elimde ceketim, içimde sana verebileceklerim. Gelsem diyorum, ne dersin?

Kadir çevrim

http://www.hikayeler.net/yazilar/sana-yaziyorum-39987/

Sevgi Nedir Mekansız

Sevgi nedir mekansız
Ben sevgi yemini ettim cevap geldi...

Herkesin düsüncesini gercekten cok merak ediyorum, sizce sevgi nedir?

Ben biseyler ararken cok hos bi yazi buldum, inanin okuyun ve herkes kendinden bir parca bulacaktir...

Sevgi nedir?

Burdaki sevgi türü, ask anlamindaki sevgi`dir. Ama Hayatta her seye sevgi duyulabilir. Ama en saf ve en masumca sevgilerden biri asktir...

Sevgiye dair ne çok sey söylendi binlerce yildir, Ne çok sey yasadi insanoglu sevdaya dair. Garip olan su ki herkes kendi sevdasini yasadi
Ve "sevgi" diye kendi yüregini tarif etti.

Bugün bende bunu yapacagim. Yillarca sevdaya dair yazdigim misralarimda
Hiç tariflemedigimi fark ettigim kendi sevdami anlatacagim, Kendi yüregime ayna tutacagim.

"Gerçek sevdayi yasadin mi ki" diye sorma bana, Belkide bunu ancak hayata gözlerimi kaparken yanitlayacagim. Sadece bugün önüme; yüregimi, ruhumu, bedenimi ve aklimi koyup, Varolusumla yasayip yasatabilecegim kendi sevdamin hayalini kuracagim.

Sevgi; Önce "ben" yerine önce "sen" diyebilmek Kendinden önce onu, onun mutlulugunu düsünebilmektir. Onun yaninda huzur bulmak, güven duymak,Her ne olursa olsun yaninda olacagini, seni sevecegini bilerek "kendin" olmaktir.

Sevgi; Sevdiginin yüreginin güzelligine ve sevdasina inanmak Onu mutlu etmek ugruna zevkle emek etmektir. Sevdiginin gözlerinde kaybolmak
Bedeninde bir olmaktir.

Sevgi; Sevdigine saygi duymak Varligindan gurur duymaktir. Kahkaha kadar gözyasinida Sohbetler kadar sessizligide büyük bir zevkle paylasmaktir.

Sevgi; Sadakat, vefa, bagliliktir, Sorumluluk, özveri, sevkattir.

Sevgi; Anlayis, hosgörü, sabirdir.Tutku, cesaret, risktir.

Sevgi; Bakmak, dokunmak, söylemektir. Yasatmak, yasamak, göze almaktir.

Sevgi; Umuttur, soluktur, hayattir. Bir bedende bütün olmak, birlikte çogalmaktir.

Sevgi; Yüreginle gülümseyebilmek, Insan olabilmektir.

Günümüzde fütursuzca kullanilan sevgi sözcüklerini hak eden kisilere
kullanmamiz ve hak ettigi degeri bulmamiz dilegiyle...Yüreginizden sevgi hiç ek.................. olmasin...
Yusuf Şahin

http://www.hikayeler.net/yazarlar/yusuf-sahin/

 

 

 

Kara Kaplı Defter

SANA;

Ellerimde geçmedi daha sensizlik izleri. Dokunamamak, okşayamamak nedir anlamazsın sen. Boş bedenler de hissettiklerinle avutmaya alışmışsın kendini. Ne gözlerinde canlanır sevdiğinde gördüğün mutluluk, ne de içine sığmayan, taşan heyecan… Boş gözlerle aval aval bakan, ya da baktığını zannedip senin gibi göremeyen çok eş var sana dışarıda. Koş, koş ve atıl kollarına! Hak ettiğin ihaneti, acıyı emin ol sana mutluluk duyarak yaşatacaklardır.

Sende farkındasın hala için için beni yediğinin, kemirdiğinin. Her şeyin bu kadar hızlı olması bile açmadı gözümü. Ne gelebilirdi ki aklıma? Kesik bir çeşmenin altında musluktan damlayan damlalarla dolmayı bekliyordum, aktın içime bir anda oysa; şarıl şarıl… İçimi yakan, kavuran ateşi söndüren bir tat vardı sende. Bir serinlik… Yanmış, kavrulmuş bedenimin susuzluğu… Ürperten, tüylerimi diken diken eden günümün, gecemin içinde ruhumu okşayan, içimi sarıp sarmalayan huzur… Anne kuşun yavrusunu beslerken gösterdiği özen, şefkat…

Kandım! Yalanlarına da doyurucu sevgine de; kandım! Elimi tuttuğunda yanan teninin sıcaklığına, dudaklarıma kondurduğun öpücüğün tadına, gözlerinde açtığın dünyana… Her şeyine kandım! ‘Çorak topraklar gibisin. İşlemeyi, verim almayı, ektiklerini büyütüp hasadın karşılığını almayı bilememişler.’ demiştin hatırlasana! Kuraklıktan şimdi ektiğin tohumlar yanıyor alev alev.

Hep bir umudum vardı içimde. Sayende son dalımda kırıldı ve sen içimdeki o taptaze umudun kurumasına neden oldun.

Kara kaplı defterin en başına yazdım adını. Yazmak da değil, kazıdım! Silinmesin istiyorum ömrüm boyunca; her gördüğümde, her baktığımda, her adını telaffuz ettiğimde öylesine ihtiyaç duyduğum, ama yanımda olmayan senin değerini daha iyi anlayayım diye.

Kadir Çevrim

 

http://www.hikayeler.net/yazarlar/kadir-cevrim/

 

Sonu Gelmedi

Sonu gelmedi yalnızlığımın
Tıpkı bitmek bitmeyen mevsimler gibi
Hep başında hasret vardı adımın
Doğarken takılan isimler gibi

Yalnız bir kalp taşıdım ben bu bedende
O da acı çekti onu sevende
Bomboş bir hayatı yaşadım bende
Varlığı gereksiz cisimler gibi

Ne aşkımdan fayda gördüm ne de bilgimden
Bir anlayan çıkmadı yüce sevgimden
Çivilenmiş gibiyim sanki kalbimden
Duvarlara asılan resimler gibi


Ercümet Armutoğlu

http://www.hikayeler.net/yazarlar/ercument-armutoglu/

GİTTİN


Gittin...
Ben, arkandan sadece baktım.
Oysa; söyleyecek o kadar çok şeyim vardı ki...
"Gidersen iyiye dair ne varsa içimde yitireceğim hepsini.
Gidersen sönecek içimdeki ateş
ve bir daha hiç kimse yakamayacak.
Gidersen karanlığa mahkum edeceksin günlerimi
O karanlıkta yolumu kaybedeceğim" diyecektim sana.
Konuşamadım...
Gittin...
Gidişini görmemek için gözlerimi kapattım
Öylesine acıdıki içim, tutup koparsalardı kolumu
bacağımı bu kadar acı duymazdım.
Acım yaş olup akmalıydı gözlerimden. 
Ağlayamadım...
Gittin...
Seni delicesine bir tutkuyla seviyordum oysa
Tutkum seninle olmaktı, tutkum teninde erimek,
tutkum hayatı seninle sadece paylaşmaktı.
Anlatamadım...
Gittin...
Gidişini önlemek için tutmak vardı ellerinden
Ellerim değil miydi her dokunuşumda seni ürperten?
Ürperdin yine biliyorum.
Bir kez dokunsam, bir kez tutsam ellerini 
Gitmek için biriktirdiğin bütün cesaretin kaybolurdu.
Tutamadım.
Gittin...
Bir yıkım gibiydi gidişin
Sen adım adım uzaklaşırken benden
Çöküp kaldı bedenim olduğu yere
Nice terk edişlere dayanan yürek bu kez yenilmişti
Bu kadar zayıf değildim ben kalkmalıydım.
Kalkamadım...
Gittin...
Oysa geldiğin gün gideceğini biliyordum
Hazırdım gidişine,
Kaçak zamanları yaşıyorduk
Zaman bitecek ve sen gidecektin
Bense, gidişinin ertesi günü 
Hayatıma kaldığım yerden yeniden başlayacaktım.
Başlayamadım...
Gittin...
Bir şey söyledin mi giderken?
"Kal" dememi istedin mi? 
Son bir kez "seni seviyorum" dedin mi?
"Bekle beni döneceğim" diye umut verdin mi?
Beynim öylesine uğulduyorduki.
Duyamadım...
Gittin...
Nereye gittiğin önemli değildi
Binlerce kilometre uzakta da olsan, 
iki metre ötemde de farketmiyordu.
Artık yoktun ve asıl bu düşünce beni felç ediyordu.
Kurtulmalıydım senden, 
bu yokluk duygusundan kurtulmalıydım.
Kurtulamadım...
Gittin...
Unutulanların arasına katılmalıydım
Anıları bir sandığa koyup 
hayatı bir yerinden yakalamalıydım.
Bu aşk noktalanmalıydı, bu sevdadan vazgeçmeliydim.
Yapamadım...
Gittin...
Bir okyanusun ortasında 
tek küreği kaybolmuş sandalda
Dev dalgalarla boğuşan bir denizciyim şimdi.
Bil ki; sevmekten vazgeçmedim seni,
Bil ki; seninle birlikte sevdanı da taşıyacağım yüreğimde,
Bil ki; seni Unutamadım...


 

 

 

  

 

 Ben seni kocaman bir yürekle sevdim. Gözlerim değil, yüreğimdi seni gören.
Sen damarlarımdaki kana karışıp, geldin oturdun yüreğime. Bir başka yerde
olamazdın zaten. Sen, benim en değerli yerimde, yüreğimde olmalıydın,
orada kalmalıydın. Çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu kadar
kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden ne
ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.

Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya... Ben dört mevsim baharı yaşadım
seninle. Çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin
renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelya idin
pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın bir
ateş gibi. Ve maviydin... En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize
tutkundum, denizi sensiz, seni de denizsiz düşünemedim.

Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da... Kendime bile dar
gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En kızgın,
en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana. İçimdeki
sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni öylesine güldüren senin sevgindi ve
ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey
olduğunu anladım seninle...

Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk
yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden
tuttuğunda, patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi. Menzil
sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok edebilirdim.
Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana
ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen
girebilirdin.

Sevdim ve hayrandım da... Her halin çekti beni. Duruşunu, uyumanı,
gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu,
olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da.
Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni ve o
doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman.
Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni
yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

Seni severken yorulmadım. Çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün yenilendim.
Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın.
Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.

Sevdim işte ötesi yok...